Spreker op begrafenissen en crematies

12 maart 2026, door Redactie Annemarie's Health, 4 min lezen

• Deel met:
• WhatsApp
• Deel
• Tweet
• Pin it
• Messenger
• Email

Regelmatig word ik gevraagd om te spreken op begrafenissen en crematies. Het is een bijzonder werkveld waarin ik families help woorden te vinden die troost, warmte en verbinding brengen.

Hier deel ik een fragment uit een van mijn recente toespraken, voor de familie en vrienden van iemand die zelfmoord pleegde:

Fragment uit de toespraak

Afgelopen zaterdag vertelde haar moeder me dat, toen *** naar de lagere school moest, ze soms aan het gillen en krijsen was in de gang van hun huis. Ze wilde niet, haar hele lichaam en geest verzette zich ertegen.

Op een dag kwam ze na school niet thuis. Ze vonden een briefje en daarop stond: “Als jullie dit vinden ben ik dood”. 

*** was niet dood, maar bleek zich in een hoekje van de vlakbij gelegen tennisbaan verstopt te hebben…

*** was, zo hoorde ik van velen van jullie, een gevoelige, hoog sensitieve ziel die zich nooit werkelijk thuis voelde in dit aardse leven.

Hoog sensitieve zielen zijn bijzondere, hoogontwikkelde, zielen die vaak al vele levens hebben geleefd en op aarde terugkeren om te helpen. Ze helpen met bewustwording, de goede keuzes maken, het goede voorbeeld en een goede opvoeding geven en om alles in goede banen te leiden. Zij komen niet zozeer om iets te leren, maar om iets te brengen.

Het zijn idealisten, mensen met een missie. Dat kan ook heel klein zijn, bijvoorbeeld vriendelijk en optimistisch zijn en daarmee een voorbeeld en “lichtpuntje”, “glittertje” voor anderen zijn. Een vriendelijk, lief, compassievol mens verlicht zijn omgeving.

En dat deed ***, big time.

Maar het leven valt hoog sensitieve mensen ook behoorlijk zwaar. Zij zijn zoveel liefde en compassie, hun “zijnskwaliteit”, dat wat zij in wezen zijn, staat in schril contrast met de hardheid hier op aarde, de competitie, de kilheid en afstandelijkheid. Velen van hen voelen zich niet meer thuis op aarde.

Zij hebben heimwee naar de sferen, waar ze vandaan komen. Veel van hen zijn zo overprikkeld dat ze niet in staat zijn om normaal te functioneren. De aarde is zwaarder, pijnlijker en negatiever en anders dan hun ziel het zich herinnerde zoals het moest zijn waardoor ze allerlei lichamelijke en psychische klachten kunnen hebben.

Zo zag haar moeder *** ook. Niet zozeer als “labiel” maar als iemand die leefde in twee werelden: die van zichzelf en die van anderen, met één been in de “sferen” (of: haar spirituele thuis) en één been op de aarde.

Ogenschijnlijk altijd vrolijk, maar tegelijkertijd ontheemd in dit aardse bestaan. Iemand die klem zat tussen wie ze dacht te moeten zijn en wie ze werkelijk was, vertwijfeld tussen haar diepe weten en levenslange kennis van het leven - en de aardse hardheid en diabolische tijd waarin we leven.

Misschien was haar mentale toestand of psychische “aandoening” niet de oorzaak maar een gevolg van het pad van haar ziel, van het feit dat ze een hoog sensitieve, bijzondere helper was met een harts-intelligentie waar maar weinig mensen aan kunnen tippen. Niet “onvolkomen” maar eerder perfect; misschien wel te perfect voor dit aardse bestaan….

Nu heeft ze rust, ze is weer thuis; de plek waar licht en liefde is. Waar iedereen gelijk is. Waar iedereen zich met iedereen verbonden voelt en waar geen onbegrip is. Het kan ook een troostrijke gedachte zijn dat *** nu vrij is, vrij van alle beklemmingen die ze heeft ervaren.

Dat we haar niet meer kunnen zien en aanraken betekent niet dat ze er niet meer is. *** is niet dood, ze leeft. Ten eerste leeft ze verder in ons, en dat gaat door. Ik weet zeker dat er hier niemand is op wie *** geen blijvende indruk heeft gemaakt. Die ze níet heeft aangeraakt met haar toverglitters. Die haar óóit zal vergeten.

Daarbij gaat de ziel niet dood, de ziel eindigt niet maar maakt een terugreis naar waar het vandaan kwam, het alles, het universum, de Bron of “thuis”.

En dan moeten wij verder, en met wat dit voor ons betekent. Met welke boodschap laat *** ons achter…?

Ik kan alleen maar spreken voor mijzelf, en dat is: dat de wegen van de ziel ondoorgrondelijk zijn, en dat je daarom nooit kunt oordelen over de weg, het leven, de keuzes of daden van een ander. Omdat je nooit weet van iemands zielsplan is, wat haar agenda en haar opzet is.

Zegen daarom iedere persoon en elke omstandigheid, spreid je oordeelloze armen voor jezelf, de ander en de werkelijkheid en betuig je dankbaarheid….

Lieve ***, bedankt voor alles wat je was, en wie je was.